1 Ağustos 2012 Çarşamba

  Endişe, korku hiçbir zaman bırakmayacak peşimizi. Her insanın içinde olacak ömür boyunca. Ta şurada, işte orası tarif edilemeyen o boşlukta saklanacak.
  Korkularımız değiştiremiyor gerçekleri, olacakları, olanı. Bu yüzden tüm korkaklığıma rağmen umut ediyorum, kırılıp dökülmelerime aldırmadan inandığım şeyin peşinden gidiyorum. Bizi biz yapan nedir bilir misin? İnandıklarımız. İnsanın en büyük zırhı, insanı insandan ayıran, insanı insana yaklaştıran inançtır.
  Hastanelerle iç içe büyüdüm desek yeridir. İnsanların acılarıyla yüzleştim çoğu kez. Yaşıtlarım gibi düşünemememin sebebi de bu olsa gerek. Küçücük arkadaşımı kaybettiğim gün, annemin hastalığını öğrendiğim gün, çaresizliği dibine kadar hissettiğim günler hep aklımda. İnsan bu  'Neden ben?' diye sormadı mı sanıyorsun ? Sordum. Evrenin tüm yollarının beni çıkaracağı kapı hep aynı sanki.

'Çoğumuz, ilahi bir müdahale olduğunda bunun çok büyük bir şey olduğuna inanırız.
Ancak bu, o an için göze çok önemsiz görünen ama aslında hayatınızın dönüm noktası olduğunu anlayacağınız küçük bir şey de olabilir.
Her birimiz eşsiziz. Ama hepimiz bir goblen oluşturmak için bir araya getirildik.Tamamını görmek için bir adım geri çekilmeden anlaşılamayacak kadar büyük bir goblen.Bir noktada, hepimiz uyanırız ve bir seçim yapmamız gerekir.
 Tanrı’nın yaptığı şeyin iyi bir şey olduğuna inanıp umudu mu seçeriz yoksa sağa sola yalpalayıp kendimizi kaosa teslim mi ederiz?' 

 Bu konuşmayı Flash Forward izlediysen hatırlamışsındır. Ben umudu seçiyorum.Evren kiminin tesadüf kiminin kader dediği şeyle bu yola sürüklüyor beni
Sebepler sonuçlardan önce olur. Ve diğer bir şekilde bu asla olmaz. Nesnelerin kendilerini imkânsız yapacağına inanmıyorum. Öyle olsalardı, o zaman tüm evrenin bir kaosa sürüklenmesini durduracak hiçbir şey bulunamazdı. '  der Hawking bir belgeselinde.
 Evrene, o büyük goblene bırakıyorum hayatımı. 

Not: Her yazının başlığı olmaz ki .Ben başlık atmaktan pek hazzetmem 

2 yorum:

  1. Adsız8/01/2012

    Seni iyi tanıdığımın farkına vardım bi kez daha.Hep böyle ol, çünkü sen bu yüzden Yeşimsin.Seni sen yapan bu mücadeleciliğin aslında.Yani pes eden birini görseydim karşımda; o sen olmazdın zaten, o yabancı biri olurdu.Benim tanıdığım Yeşim hiç bir zaman öyle bir kız olmadı çünkü.*Çoğu insanın yapamadığını yapmak, elini taşın altına koymak senin çocukluktan beri özelliğindi. Bunu ailenden sonra en iyi ben bilirim.Ve bu özelliğini seviyorum..

    YanıtlaSil
  2. Desteğini hissetmek, dostluğunun sıcaklığını hissetmek o kadar güzel ki..

    YanıtlaSil